Zien met eigen ogen
Sem Mostert (22) bezocht Jaco en Maribel van der Schaaf in Mexico nadat hij tijdens Opwekking 2024 de prijsvraag ‘ZIEN MET EIGEN OGEN’ had gewonnen.
Het doel van de prijsvraag is dat een 'leek’ ziet hoe het is om als zendeling te leven en werken in een heel ander land. Redacteur Eric sprak met Sem. Hoe heeft hij zijn twee weken lange avontuur ervaren en wat wil hij vertellen aan de lezers?
"Dit neem je de rest van je leven mee"
Sem, kun je jezelf even voorstellen?
“Ja hoor, ik ben Sem en kom uit het dorpje Oostburg in Zeeuws-Vlaanderen. Ik heb twee zusjes en woon momenteel op kamers in Leuven waar ik Theologie studeer. Hiervoor heb ik al een studie HBO Logistiek afgerond. “
Hoe kwam je erop mee te doen aan de prijsvraag?
“Nou, dat is eigenlijk wel grappig. Mijn moeder heeft mij bij de ZG-Opwekkingstand opgegeven omdat ze dacht dat dat echt iets voor mij was. Ze had ook het land (Mexico) al uitgekozen. Dus toen ik een mail van Zending en Gemeente kreeg kwam dat als verrassing, ha ha! Ik heb ook een Minor in Amerika gedaan en heb daar hele goede vrienden aan overgehouden, dus ik denk dat mijn moeder dacht: ‘Van alle landen ligt Mexico nog het dichtste bij Amerika.’.”
Hoe heb je je reis ervaren?
“Het was een lange reis van zo'n dertig uur. Ik was bekaf toen ik daar kwam, ik had eigenlijk niet geslapen in het vliegtuig. Na het overstappen op het vliegveld van Mexicali was het een hele toestand. Ik werd er tussenuit gepikt en moest wachten, zonder dat ik wist waarvoor. Uiteindelijk werd mijn naam omgeroepen, maar dat klinkt in het Spaans, inclusief mijn drie voornamen, toch weer anders dan in Nederland, ha,ha. Uiteindelijk mocht ik gelukkig gaan en ben ik opgehaald door Jaco, Daniel en David. Het grappige was toen we gingen rijden: het eerste dat ik zag was een cactus! En dat was altijd al het beeld dat ik bij Mexico had.”
“Ik ben geweldig ontvangen! Toen ik er eenmaal aankwam, was het de eerste nacht wel gelijk een hele toestand met een stenengooier (zie vorig en huidige magazine). Ik was erg onder de indruk van Jaco die zei: “We kunnen twee dingen doen. Of we kunnen buigen voor de duivel of we buigen alleen voor God en vertrouwen erop dat Hij ons zal beschermen en we blijven.” Als je dan weer in je bed stapt en erover nadenkt dat zó'n vertrouwen in God kan worden uitgesproken. Dat was enorm versterkend. Het heeft ons ook veel dichter bij elkaar gebracht. Je bent op elkaar aangewezen.”
Hoe was het contact met de familie Van der Schaaf?
“Daniel en David waren enorm behulpzaam. Ze wilden dat ik me thuis voelde en onderdeel werd van de familie Ze zijn open en stelden veel vragen over hoe dingen daar anders zijn dan in Nederland.”
Kon je je verstaanbaar maken?
“We spraken Engels. Naarmate de tijd vorderde probeerde ik ook wat Spaans met de mensen in de kerk te praten. Sommigen spraken geen Engels en dan ging het met handen en voeten. Je leert langzaam wel nieuwe dingen. Maribel vond het leuk om mij soms voor het blok te zetten, dan gingen we bidden en dan zei ze: “Sem, ik wil dat jij in het Spaans gaat bidden”. Dus dan kwam ik niet verder dan: “Senor, ...Dios, ...gracias por todos el tiempo aqui, gracias” (Heer, God, dank U voor alle tijd hier, dank U). Het is wel leuk, want langzaam leer je het dan wel.”
Heb je een andere geloofsbeleving ontmoet?
“Jazeker! Er is best wel veel tegenstand en occultisme. Er zijn veel mensen die zeggen: “Ja, ik geloof ook in jullie God”. Maar sommigen doen ook aan zwarte magie en tarotkaarten. Tegelijkertijd merk je bij de gelovige mensen aan de manier waarop ze spreken een passie, van: “Ons geloof houdt ons hier samen sterk.”
Ze bemoedigen elkaar op zondagmorgen, maar ook doordeweeks met verschillende evenementen zoals de jongerengroep, een gebedsgroep en door Bijbelstudie.”
Heb je zelf ook nog wat mogen vertellen?
“Ja, de tweede zaterdag heb ik tijdens het jeugdevenement op verzoek wat mogen delen. Dat was een voorrecht!”
Hoe vond je de mensen in Mexico?
“Enorm vriendelijk! Zeker na het incident met de stenengooier. Iedereen was bereid om ons op te vangen. Warm, familiair, ook 's nachts waren ze bereikbaar tijdens het incident. Het klimaat was warm, maar de manier waarop de mensen met elkaar omgingen was ook warm.”
Hoe was het eten?
“Ik heb werkelijk héérlijk gegeten. Ik denk dat ik elke dag wel tegen ze gezegd heb: ‘Mijn tong vraagt me: Ben je aan het dromen? Dit kan toch niet?’ Elke dag was een feest, wat meerdere dingen betreft trouwens.”
Wat heeft de reis met je gedaan?
“Ik sta nog in de kinderschoenen in de theologie en in andere dingen. Dan is het zo mooi om te zien hoe Jaco omgaat met mensen en met theologische en pastorale dingen. Jaco heeft na alle jaren hier veel wijsheid opgebouwd! Bijzonder om te zien hoe hij dingen aanpakt en erover praat, maar bijvoorbeeld ook hoe hij zijn passie voor voetbal inbrengt. Het was een eer om met hem mee te mogen lopen, te ontdekken en de cultuur te leren kennen."
“Het kruis is zó verwonderlijk: we kunnen nóg zo verschillen, maar elke keer komen we toch weer uit bij Christus die voor ons gestorven is. Dat is bijna onwerkelijk. Wat hebben wij gedaan, dat wij dat hebben verdiend? Niks! We hebben alleen gezondigd. Prachtig om diezelfde verwondering helemaal aan de andere kant van de wereld ook te mogen ervaren.”
Is je beeld van een zendeling veranderd?
“Ja, ergens dacht ik: een zendeling wordt uitgezonden naar een land en gaat daar gewoon in vertrouwen naar toe. Maar je geeft er veel voor op! Eigenlijk stopt je leven hier in Nederland. Je laat je familie achter, je huis en je materiële zaken. Je gaat leven in afhankelijkheid van giften, want je kunt bijvoorbeeld niet werken in een lokale gemeente, maar alleen als dominee. Dat salaris is niet supergroot. Ik ervaar zaken een stuk dieper na wat ik bij Jaco en Maribel gezien heb. Ik leerde dat het er niet om gaat wát je hebt, maar om hóe je kijkt naar de dingen die je hebt. Zij hebben misschien niet veel, maar ze leven wel in een bepaalde vreugde. Ik kan ook echt iedereen aanraden om een keer zoiets te doen. Dit neem je de rest van je leven mee. Dat staat vast.”
